M: A jak to wpłynęło na Ciebie? Jak zapamiętałeś te kontrakty?

KP: Na każdą rzecz można spojrzeć z różnych stron. Jeżeli chodzi o rozłąkę z bliskimi to ciężko. Cztery – sześć miesięcy poza domem… jeden z moich synów przyszedł na świat gdy ja byłem u wybrzeży Australii. Są też inne, pozytywne strony tej pracy. Jeżeli pracuje się w grupie przyjaciół, do tego świetnych muzyków to żadne „zamknięcie w puszce” nie będzie doskwierało... Waldek Sołga, Heniu Sęk, Zbyszek Wrombel, Maciek Sikała, Antoni Radziuk i wielu innych… same dobre wspomnienia. Praca na statkach była rewelacyjną szkołą współpracy, szybkiego czytania nut, szczególnie tych rzeczy między nutami.

M: Jak się zainfekowałeś jazzem?

Dionizy Piątkowski: W moim przypadku stało się to w sposób całkowicie normalny. Jako nastolatek dostałem od moich znajomych mieszkających w Szwecji kilka płyt jazzowych. Był Stan Getz, John Coltrane i ktoś tam jeszcze. W paczce zapewne nieprzypadkowo znalazły się też nagrania Deep Purple In Japan, Led Zeppelin 2. Zafascynowała mnie ta muzyka, tak różna od tego, co można było wtedy usłyszeć gdziekolwiek i tak wciągnęła, że chciałem się o niej jak najwięcej dowiedzieć, a przede wszystkim słuchać. Złożyło się szczęśliwie, że poznałem Zbyszka Namysłowskiego, a z Ptaszynem Wróblewskim byłem nawet na kolacji. Aż przyszedł dzień, gdy zamarzyłem z kolegami z klubu studenckiego w Poznaniu, by sprowadzić muzyków, którzy zagraliby dla nas jazz na żywo. Gdy ten pierwszy sen się ziścił, pomyślałem o sprowadzeniu do klubu kolejnego jazzmana, potem znowu innego i następnego. W ten sposób trwa to całe dziesięciolecia.

Piotrze! Co odpowiadasz, gdy ktoś postronny pyta cię, kim jesteś?

Piotr Kałużny: Zgodnie z prawdą mówię, że jestem muzykiem. W moim dyplomie ukończenia studiów napisano: magister w zakresie sztuk muzycznych, specjalizacja: dyrygowanie zespołami wokalnymi. Całe moje życie związałem z muzyką.

M: Zacznijmy po kolei. Jesteś pierwszym klarnecistą Filharmonii Poznańskiej…

Henryk Łukaszewski: Zgadza się. Ukończyłem wszystkie szczeble kształcenia muzycznego, w Filharmonii pracuję od tak dawna, że wstydzę się przyznać.

M: Od czego zaczęła się Twa muzyczna edukacja?
Korneliusz Pacuda: Oczywiście od jazzu! Jednak kiedy jazz zaczął wchodzić na drogę dość niezrozumiałych eksperymentów, moje zaintere-sowania zwróciły się w stronę rock&rolla. Uwielbiam go do dziś. Fascynowali mnie biali, Elvis Presley i Jerry Lee Lewis, a także czarni wyko-nawcy, jak Fats Domino, Chuck Berry. Nasz klub urządziliśmy wtedy pod kaplicą mieszczącą się koło kościoła św. Jakuba na Ochocie. Toleran-cyjny ksiądz pozwalał nam nie tylko słuchać, ale i tańczyć. Skontaktowałem się z Witkiem Pogranicznym i Markiem Gaszyńskim, wówczas już prowadzącymi audycje w Radiostacji Harcerskiej, z propozycją założenia Klubu Przyjaciół Piosenki. W ten sposób znalazłem się pośród sporej gromadki osób, które łączyła ulubiona muzyka. Każdy przynosił jakąś swoją płytę, zatem krąg poznanych wykonawców poszerzał się z każdym spotkaniem. W tymże klubie pojawili się także ci, którzy nie tylko słuchali muzyki, ale i potrafili na jej temat interesująco opowiadać, również przed mikrofonem. Szybko objawił się talent Piotrka Kaczkowskiego, Marii Szabłowskiej, Dariusza Michalskiego, czy Marka Wiernika.